21-08-09

Eerste IRL comming out

Dit was mijn eerste confrontatie. Nu kan ik niet meer terug. Mijn eerste IRL coming-out. Goh, het is allemaal zo snel gegaan.

Ongeveer een half jaar heeft het geduurd. Ik leerde een jongen kennen (edit: Aaron), niet meer zo oppervlakking, maar ik leerde hem dieper kennen. Een eerste jongen, waarbij ik de mogelijkheid had om gevoelens te ontrafelen. En ik dacht nog dat ik de enigste was... We groeiden naar elkaar. We werden steeds betere vrienden. En stilaan kreeg ik het gevoel hoe meer ik bij hem kwam, hoe beter. Een twee-drie maanden geleden ontdekte ik dat ik verliefd was. Een gevoel van euforie kwam terug. Eindelijk was ik terug verliefd. Ik was verliefd! Ik had helemaal niet het besef in het begin dat het een jongen was. Heel raar eigenlijk. Ik besefte in het begin niet dat ik holebi was. Ik was verliefd op een jongen, maar het besef dat ik eventueel homo kon zijn, heeft toch enkele dagen geduurd. Raar, maar waar. Uitneindelijk had ik het door. Toen ik weer een homo werd genoemd door 'stoere' mensen uit onze klas. had ik het ineens door. Ik kon wel eens homo zijn. Meteen ging ik informatie opzoeken. Het gevoel van afgunst kwam later. Eerst zocht ik veel info, ik kwal oa op skynetblogs tercht en two-worlds, blog van Tim, ... boden me veel steun. Maar dan kwam het. Het gevoel van walging. Toen besloot ik iemand van de holebi-blogs te contacteren. De persoon was Icarus en die heeft me veel geholpen. Veel gepiekerd in bed, maar op een maand tijd had ik zowel door dat ik homo was, als het gevoel van extreme walging kijt geraakt. Ik vind het nog altijd raar, maar het is veel minder. Daarna nor meer info en steeds meer contacteerde ik holebis. Uiteindelijk heb ik er maar met 2 echte gesprekken gehad. Icarus en Enigma. Deze hielpen me steeds meer en gaven me toch iets speciaals mee, iets wat ik nooit heb gehad. Ik heb het nog niet, maar door hun is het er toch al een beetje. Zelfvertrouwen. Uiteindelijk wist ik het, maar wachte een tweetal weken. Waarom? Geen idee. Maar in deze twee weken viel het me op, ik keek steeds meer naar de jongens. Uiteindelijk maakte ik plannen om het aan mijn beste vriendin te vertellen. En ja, maandag bereidde ik haar al voor en vandaag deed ik het. Ja, ik heb het verteld. Ik heb het over mijn mond kunnen krijgen. Maar niet zonder moeite ...

Het gesprek was eigenlijk gepland. We hadden afgesproken dat we eens gingen bijpraten. Anders is het moeilijk om met haar te praten, ze zit vaak bij haar lief en als ze er niet bij is, dan is er altijd wel iemand bij mij. Dus ja, het is moeilijk om een openhartig gesprek te houden met haar. Daarom dus het gepland zijn van het gesprek. 

We gingen zitten, maar ik wist totaal niet hoe ik moest beginnen, Gelukkig liet ze me de tijd om het zelf te zeggen. Maar na 5minuten stilte,besloot ik de bal naar de andere kant te slaan. Ik vroeg wat ze dacht dat het was. En al rap kwam de vraag. "Ben je gay?" Ik weet hoe die ja eruit kwam, maar ze kwam eruit. Die ja moet echt verschikkelijk hebben geklonken.

Direct stelde ze me gerust. Ze heeft een stuk of 3-4 keer gezegd. "Ik vind het niet erg, je blijft dezelfde presoon eh." Ze zag duidelijk dat ik het moeilijk had. Ik vertelde echter nog niet wie, maar dat komt nog wel. Ook heb ik haar verteld over de komende vrijdag, waar ik een gesprekje ga houden met een coordinator van een jongeren holebi vereniging. en op raad van enigma liet ik weten waar ik naartoe ging en dat ik haar iets ging laten weten, zodat als het zou mislopen, toch iemand wist waar ik was. Niet dat ik er zoveel schrik voor heb, het is een coordinator ... Maar ja, je weet natuurlijk nooit!

Het is toch een grote opluchting. De enige persoon die ik het nu nog durf vertellen is mijn vader. Van de rest heb ik schrik voor slechte reacties. Niet zomaar wat schrik, echt doodangst. Ik zie het zo al voor mij hoe de rest gaat reageren. De stoere jongens gaan er gewoon mee lachen, als ze al niet beginnen met pesten. Mijn vriendinnen gaan gewoon zo verbaasd zijn dat ze niet weten wat ze moeten doen en mij zoveel mogelijk ontwijken. Mijn moeder gaat compleet flippen. En er zal direct veel geroddeld worden. Maar zorgen voor later zker?

voor roddels ben ik op dit moment helemaal niet klaar. Ik ben er niet sterk genoeg voor. Ik sta er niet sterk genoeg voor in mijn schoenen. Hoewel ik wel weet dat ik altijd op 1 iemand kan terugvallen. Wat me echt goed doet.

(Oorspronkelijk bericht 10-01-2007)

17:01 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Normaal

Normaal, een criterium waar een helemaatschappij zich aan vastklampt, om iets van aangrijping te hebben tot de realiteit. Normaal, een criterium waar een hele maatschappij aan wil voldoen en de realiteit steeds kleiner te maken, om zo de diversiteit kapot te krijgen.

Jongeren vragen het zich zoveel af. Is dat normaal? Kan ik dat kledingstuk dragen of is het niet normaal? Je hoort ze zelf roepen tegen hun ouders: "Mama, doe eens normaal!" Maar de vraag is dan natuurlijk of ze zelf wel normaal doen, door zo te roepen tegen hun ouders. Ja, iedereen gaat door deze fases. Toch is deze fase bij een zeer bepaalde bevonlkingsgroep toch iets harder. Want ze worstelen met iets, waarbij ze zich afvragen of wel normaal is. Het worstelen, het durven, niet twijfelen en doorzetten om zich te verzetten tegen de norm, die een maatschappij in zijn ban heeft.

(oorpsonkelijk bericht 09-01-2007)

16:17 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Schaamte

Ik schaam me. Waarom? Omdat ik dingen die goed zijn vergeet. Ik heb het veel te druk. Ik heb gewoon te weinig tijd en ja, dat is niet echt aangenaam om vast te stellen. Weinig tijd hebben en een druk leven hebben is 1 ding, maar om deze reden dingen gaan vergeten is iets anders en daarover schaam ik me.

Maar het ligt toch net iets 'persoonlijker' dan zomaar iets vergeten. Het ging in dit geval over het bloggen en daarmee ook enkele personen die ik zo vergeten ben. Ach, hier nu mijn hart uitluchten heeft eigenlijk geen zin, want die personen lezen het toch. Ik zou het evengoed persoonlijk gericht kunnen doen, maar ach, het probleem is, dat ik dan ook niet zou weten wat ik moet zeggen.

Ik heb daarstraks een confrontatie met haar gehad en inderdaad ik was het vergeten. Maar niet alleen haar. Ik ben de hele blogsfeer vergeten. Door een tekst op school heb ik me dat erug herinnert en toen heb ik feelfree gemaakt. Maar al het verleden is daardoor vergeten, maar het is niet verloren, zoals nu is gebleken.

Het spijt me dat ik soms (onbewust) mensen kwets. :(

(oorspronkelijk bericht 08-01-2007)

16:06 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De voorbereiding

Ik heb geprobeerd aan het einde van deze dag mijn beste vriendin klaar te stomen voor het gesprek waar ik haar zal zeggen dat ik een holebi ben. Ja mijjn eerste coming out.

Ze is echt een goede vriendin, ik vertel zowat alles aan haar en zij aan mij. Ik kan zowel lachen met haar als eens een goed openhartig gesprekje houden. Ja, een goede vriendin.

Ik denk dat ze het wel zal goed vinden. Waarom? Drie redenen. Ze kent me erg goed, het zou me niet verbazen als ze het al wist. Ten tweede aanvaard ze me zoals ik ben. En ten laatste, ze heeft een homo als broer. En ja, ik hect meer belang aan de derde als de tweede. Waarom? ik weet het niet. Een soort van aanklapingspunt zeker? Iets waaraan je jouw kan vasthouden. Ze heeft haar broer naar mijn weten toch niets misdaan, dus zal ze het (hopelijk) toch niet bij mij doen? Ze zal volgens mij hoogstens verschoten zijn...

Maar het gaat hier wel over een holebi. Over iemand die 'anders' is... Met die zaken weet je natuurlijk nooit! Normaal is en aanhangpunt van een samenleving. Wie niet normaal is, word ook niet geaccepteerd. Dus je weet nooit. Nee, met niet normaal ik niet een wat raar karakter. Ik heb het over buitenlanders, holebi's, armen, ...

Ik heb er wel voor gezorgd dat ze weet dat er iets erg belangrijk is. Dit zorgt ervoor dat ik direct voor de leeuwen word gegooid. Ik kan nu niet met iets onnozel af komen of erger zelfs zonder probleem. Ik moet iets belangrijk zeggen. Oftewel zeg ik dat ik holebi ben, oftewel ga ik ook iets belangrijks tegen morgen moeten verzinnen.

Kom op, het zal lukken en je zal het ooit moeten doen, nu is de gelegenheid er. Het zal moeten. Nu of nooit? En ja, die laatste vraag is alleen maar om moed in te spreken, want ik weet dat ik sowieso nog kansen ga krijgen. Gelukkige kan ik zeggen: "ik ben homo", want iemand van deze blogs zei dat hij gewoon die woorden niet kon uitspreken, zelf niet als hij zeker wist dat niemand hem kon horen. Ja, in het begin was het ook moeilijk, maar na 3 keer proberen kon ik het zelfverzekerd zeggen.

Als ik morgen dood ben, zul je het wel merken zeker?

(oorspronkelijk bericht 08-01-2007)

16:00 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Douche

Er gaat niets boven een lekker goede douche ... Maar wat me opvalt is dat ik steeds meer ook homo-gedachten krijg. Het is al een tijd dat ik verliefd ben/word op jongen(s). Laten we zeggen een goed half jaar. Maar nu krijg ik ook echte homo-gedachten. Ik stel me seksualiteit nu ipv met een meisje voor wat het zou zijn met een jongen. Aan de ene kant geeft het wel een leuke gedachte, maar aan de andere kant degouteerd het ook wel een beetje. Ook viel het op dat ik graag kijk naar de buik van jongens. Dan heb ik het voornamelijk ook over de volleybal, wanneer het opwarm T-shirt word omgewisseld met het westrijd T-shirt. Ik kijk in een maand tijd meer naaar mannen dan ik in heel mijn leven ooit naar vrouwen heb gekeken. Ik vind het raar, want het is eigenlijk totaal niet bewust.

Nu stel je jouw waarschijnlijk veel voor bij die douche, maar een douche is voor mij gewoon een moment van rust. Een moment waarop ik me kan ontspannen en alles eens op een rijtje kan zetten. Uiteraard met lekker warm water. Ik heb het uiteraard over een douche thuis, want in de douches op de volleybal kan ik me niet echt ontspannen.

(oorsprongkelijk bericht 07-01-2007)

00:45 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Bang

Ik ben bang. Bang van school. Morgen moet ik terug naar school.

Ik heb nog altijd schuldgevoelens tegenover de titularis, waar ik echt iets tegen heb gezegd dat ik niet had moeten zeggen. Ze zat bijna te wenen... Ik heb me verontschuldigd maar toch... Ik ben bang om de leerlingen terug onder ogen te komen. Vooral bang dat ze erop gaan terugkomen en me gaan verwijten dat ik het gezegd heb, het me terug in mijn gezicht gaan wrijven.

Maar het is ook niet alleen daarom. Het was zo de laaste dag op een blad bij iedere persoon iets te schrijven, een wens of eigenschap. Positieve meningen was de bedoeling eigenlijk. Bij mij kwam het woord irritant regelmatig voor. Ik wil populair zijn, die drang blijft erin zitten. Ik probeer het weg te stoppen, het is een slechte eigenschap. Ik zal proberen mijn irritante kantje weg te krijgen. Je zal een andere persoon te zien krijgen. Nuja, mijn echte persoonlijkheid zal hetzelfde blijven, maar de manier van gedragen zal ik veranderen. Ik zal dan maar serieuzer worden. Als ze dat toch zo graag willen.

Waarom kan niemand gewoon een complimentje geven? Waarom moet er ook altijd een negatieve eigenschap worden bijgezet? En als je niets positiefs weet over die persoon, laat het dan gewoon leeg. En als ze iets positiefs weten, dan moeten ze er iets negatiefs bijzetten. Net alsof ze niet durven om alleen iets positiefs te zeggen?

Ik ben niet de enige die dat vind. Ik heb het ook al op andere blogs gelezen. Laten we er dus gewoon samen allemaal iets aan doen en zoveel mogelijk gewoon complimentjes geven, want dat verdienen de meeste mensen wel, wat ze ook al in het verleden gedaan hebben.

Ach ja, mijn schuldgevoel blijft knagen. Het geraakt maar niet weg ...

(oorspronkelijk bericht 07-01-2007)

00:36 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

nieuwe start

Hallo,

 

voor de nieuwkomers, welkom op mijn blog. Bedankt voor je bezoekje en hopelijk kom je nog eens terug. Een reactie vind ik trouwens ook altijd leuk.

Voor de trouwe lezers, je zal je waarschijnlijk afvragen wat hier allemaal is gebeurd. Wel, door enkele omstandigheden heb ik besloten om een volledig nieuwe start te doen. Dit gaat ook samen met een heel nieuwe lay-out, wat meteen ook een beter is naar mijn mening.

Twee redenen voor deze nieuwe start. Doordat alleen de gebeurtenissen beschreven werden, was het risico dat iemand uit mijn omgeving dit leest en dan kan weten dat ik het ben veel te groot. Ik heb geen zin om opmerkingen te horen van persoonlijke dingen in het echt. Had iemand het gelezen, dan was het bv voor iedereen al duidelijk dat ik een holebi ben en dat was echt niet aangenaam zijn geweest. Ook doordat het een gebeurtenisdagboek was, kwam het dat mijn oorspronkelijke doel (mijn hart luchten) niet meer effectief was. Ik vertelde gebeurtenissen geen gedachten en dat lucht niet op.

Dus dan maar toch even de informatie die ik normaal in het begin gaf, want deze berichten zijn ondertussen al allemaal verwijderd.

Feelfree is de titel van mijn blog. Waarom feelfree? Jullie moeten je vrij voelen op mijn blog om eender wat te kunnen reageren en lezen. Het is de bedoeling daat je vrijheid hebt, zowel in wat zal ik nu lezen als in wat kan en mag ik reageren. Ik hoop ook dat ik het met deze blog ook een beetje uitstraal dat ik daarvoor open sta.

De categorie is dagboeken. Dit is een dagboek. Nee, ik zet het niet onder de categorie holebi, want het aspect holebi id mzzr een klein deen en mag niet belangrijker worden in mijn leven. Het mag mijn leven niet beheersen. Mijn leven bestaat uit vele andere dingen dan alleen maar mijn holebi zijn. Zo zou ik bevoorbeeld bij elk onderwerp waarover ik schrijf van categorie veranderen. Nee, ik hou het bij de categorie dagboek. Misschien wel minder gelezen, maar in ieder geval een meer duidelijker weergeven van categorie.

Ik ben een jongen van 15. Ik speel volleybal. Ook heb ik een tijdje gitaar gespeeld. Ik moet altijd proberen opboksen tegen stoere jongens en meisjes met wat sletterig gedrag. Ik ben erg gevoelig. Ik ben wel altijd bereid te helpen, ik zal nooit iemand met problemen de deur wijzen.

Je zal wel zien wat er "anders" zal zijn.

Groeten.

(oorspronkelijk bericht 07-01-2007)

00:07 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |